فماؤها العذب سلسال « 1 » و نحن نرى « 2 » * هواءها يتحاشى عنه كل اذى و فى حدائق واديها لنا ثمر * كالزق بالشهد و الماء المعين غذا و عندليب يصيد « 3 » القلب نغمته * برغم كل غراب يقنص الجرذا لكن حالى فيها غير خافية * و قد تطيش سهام فارقت قذذا و فى الحلوق « 4 » من الاقتار كل شجى * و فى العيون من الاقدار كل قذى و ليس ينفعنا علم و لا حسب * و لا مقالتنا كنا كذا و كذا و مذ در لغت پهلوى بسيار است ، گويند برغمذ و فريومذ و ششتمذ و انجمذ ، و در مسترقه اسفند مذ « 5 » و در نام ماهها اسفندار مذ يعنى شكوفه و نبات پيدا شود ، و در نام روزها همين ، در زبان فارسى گويند رذومذ ، رذدانا و بخرد باشد ، فردوسى گويد يكى انجمن ساخت با بخرذان * هشيوار و كار آزموده رذان و مذ مدح بقاع و مواطن است - و آن ايام زمين پاك خوش را مذ مىخواندند - و رذمدح مردم بود ، و مذ در زبان پهلوى بسيار در آيد . و درين ربع از ديههاى مسكون زميج است ، و انجمد ، و گنبد ، آنجا بيت النار بوده است ، بدان باز خوانند ، و كيذقان ، و ششتمد ، و برازق - آنجا خوك بسيار بوده است - [ و ] ديه اشتر - مربط اشتران بهرام آنجا بوده است - كيذر ، بيذخ ، طزرق ، علياباد ، سبح ، احمد آباد ، روح ، حارثاباد ، قنات ابى الاسود ، چاشك ، « 6 » گلابدشك ، بيدخشيدر ، فضلوىآباد ، جابرآباد ، جلار « 7 » ، كارن كه آن را خارسف نويسند ، بژدن « 8 » ، رزسك ، « 9 » بيدستانه ، زرين « 10 » ، دربر ، مهر كند ، « 11 » شادياح و كلاتها متصل بدين .

--> ( 1 ) نص ، السلسال . ( 2 ) ش ، اين دو كلمه بحدس خوانده شد . ( 3 ) نص ، بصيد و در نب ، يضيد . ( 4 ) نص ، الخلوق . ( 5 ) نص ، اسفيد مذ . ( 6 ) نص ، جاسك . ( 7 ) حلاژ . ( 8 ) نص ، بيژدن و در نب ، بيزدن . ( 9 ) زرنشك . ( 10 ) ازبن . ( 11 ) بهو كند .